Wednesday, November 18, 2026
Home Greece«Κύριοι, είναι δυνατόν να μη ημπορείτε να ελέγξετε τους μαθητάς σας;»

«Κύριοι, είναι δυνατόν να μη ημπορείτε να ελέγξετε τους μαθητάς σας;»

0 comments

Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

«Εν Αθήναις σήμερον την 17ην Νοεμβρίου 1973, ημέραν Σάββατον και ώραν 12.00, συνήλθεν εις την εν τω Κυβερνητικώ Μεγάρω αίθουσαν συνεδριάσεων το Υπουργικόν Συμβούλιον υπό την πλήρη σύνθεσιν αυτού και υπό την Προεδρίαν της Α.Ε. του Κυρίου Προέδρου της Δημοκρατίας, παρισταμένων και των Κυρίων Αντιπροέδρου της Δημοκρατίας, Πρωθυπουργού, Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως, Υπουργών και Γραμματέως». Τη συνεδρίαση ανοίγει ο «Πρόεδρος της Δημοκρατίας», δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος λίγο καιρό πριν είχε ανακηρυχθεί «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» καταργώντας με συντακτική πράξη τη μοναρχία (επικυρώθηκε με το «δημοψήφισμα» της 29ης Ιουλίου) ως αντίδραση στο «Κίνημα του Ναυτικού» (Μάιος 1973), που ήταν ένα καίριο πλήγμα στο… γόητρο των συνταγματαρχών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, λίγο πριν ξεσπάσει η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Παπαδόπουλος αναθέτει, στο πλαίσιο του σχεδίου «φιλελευθεροποίησης», την πρωθυπουργία στον Σπύρο Μαρκεζίνη, με απώτερο στόχο τη διενέργεια ελεγχόμενων βουλευτικών εκλογών για μια Βουλή 150 βουλευτών και με τις υπερεξουσίες του δικτάτορα αλώβητες. Ηταν μια απέλπιδα προσπάθεια του καθεστώτος, το οποίο βίωνε βαθιά εσωτερική κρίση και φθορά, να κρατηθεί στην εξουσία. Τους πρόλαβε η εξέγερση του Νοέμβρη και ο «αόρατος δικτάτορας» Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο τα ξημερώματα της 25ης Νοεμβρίου 1973, μόλις μία εβδομάδα μετά την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Η χούντα υπό πίεση

Σκοπός του «Υπουργικού Συμβουλίου», το οποίο συγκλήθηκε «υπό την κλαγγήν των όπλων» όπως θα πει ο Παπαδόπουλος, ήταν η ενημέρωση από τον αχυράνθρωπο Μαρκεζίνη «επί της κρατούσης καταστάσεως» και τους λόγους που οδήγησαν στην κήρυξη του στρατιωτικού νόμου «προς αντιμετώπισιν της λίαν εκρύθμου καταστάσεως και της σοβαράς διασαλεύσεως της δημοσίας τάξεως». Ο Μαρκεζίνης θα πει ότι «διεπιστώσαμεν ότι ευρισκόμεθα προς ενός ωραγανωμένου (σ.σ.: έτσι είναι γραμμένο στο πρακτικό) σχεδίου αναταραχής και επεβάλλετο προς αποφυγήν περαιτέρω επειδεινώσεως η αντιμετώπισις κατά τρόπον αποτελεσματικόν της δημιουργηθείσης αναταραχής και της επαπειλούμενης επεκτάσεως αυτής, επί των τέλει ίνα, αποκαθισταμένης της δημοσίας τάξεως, ευθύς εν συνεχεία, προχωρήσωμεν την ομαλήν εξέλιξιν, ην επηγγέλθη η Κυβέρνησις, προς πλήρη ομαλοποίησιν του πολιτικού βίου της Χώρας».

Το φοιτητικό κίνημα, το οποίο από το 1972 είχε αρχίσει να οργανώνεται δυναμικά με αποκορύφωμα τη μαζική, ανοιχτή αμφισβήτηση του στρατοκρατικού καθεστώτος με την κατάληψη της Νομικής τον Φεβρουάριο του 1973, δρομολογούσε συνθήκες αποσταθεροποίησης. Ο Παπαδόπουλος αποφασίζει να αναλάβει προσωπικά «τον χειρισμό του φοιτητικού προβλήματος, σε μια προσπάθεια διευθετήσεως της κρίσεως», όπως έγραφαν τα ρεπορτάζ της εποχής.

Όλο το παρασκήνιο της πολιτικής στο inbox σου

Η ιστορική στήλη του Βήματος στο inbox σου

Γίνε μέλος του καθημερινού newsletter που αποκαλύπτει όσα συμβαίνουν στο πολιτικό παρασκήνιο και απόκτησε πρόσβαση σε αποκλειστικό περιεχόμενο. ΕΓΓΡΑΦΗ

Στις 2 Μαρτίου, στις 9 το πρωί, συγκεντρώνει στην αίθουσα της Βουλής τους καθηγητές-μέλη των Συγκλήτων των ΑΕΙ και δύο ώρες μετά τα μέλη των διορισμένων διοικήσεων των φοιτητικών συλλόγων. Η μακροσκελής ομιλία, που δημοσιεύτηκε στον Τύπο, ήταν ένα πραγματικό παραλήρημα, ενδεικτικό της αγωνίας του να ελέγξει τις εξελίξεις: «Αγωνιζόμεθα και αναλισκόμεθα όλοι δια την Πατρίδα, δια το Εθνος. Και προ αυτής της θέσεως, δεν υπάρχει θέσις δι’ οποιανδήποτε άλλην έκφρασιν πολιτικής» θα πει στους πανεπιστημιακούς, διαβεβαιώνοντάς τους: «Σας γνωστοποιώ, Κύριοι, υπευθύνως και κατηγορηματικώς, ότι η όλη προσπάθεια είναι προσπάθεια κατευθυνομένη από ελάχιστα, ελάχιστα άτομα, τα οποία είτε ως κομπλεξικά άτομα, όπως υπήρξαν πάντοτε όλα αυτά τα άτομα της Κοινωνίας μας, τα οποία ηθέλησαν να στεγασθούν εις την Αριστεράν είτε κάτω από ειδικάς ψυχολογικάς οικογενειακάς συνθήκας – διότι ανήκουν εις κάποιαν οικογένειαν, που έχει λόγους να διαβιή με μίαν εκφραζομένην έχθραν κατά των εκφραστών της Εξουσίας εις την σημερινήν Πολιτείαν – προσπαθούν να δημιουργήσουν προβλήματα, εκμεταλλευόμενα την αδυναμίαν των νέων μας». Και δηλώνει ότι «οποιαδήποτε δύναμις προβληθή, δια να διασαλεύση την δημοσίαν τάξιν και να αναταράξη την κοινωνικήν γαλήνην, θα την συντρίψωμεν», ενώ προτρέπει τους συγκλητικούς: «Πηγαίνετε μπροστά εις τον καθρέπτην, ιδέτε το κεφάλι σας, διότι εάν δεν είναι άσπρο είναι γκρίζο, αναλογισθήτε τους αγώνας σας μέχρι σήμερον, αναλύσατε την προσωπικότητά σας, ως διδασκάλων του Εθνους, και με αυτήν την συνέπειαν προς τον εαυτόν σας, Κύριοι, απαντήσατε: Είναι δυνατόν να μη ημπορείτε να ελέγξετε τους μαθητάς σας; Εγώ δεν το πιστεύω».

Ο Παπαδόπουλος τους διατάζει: «Οφείλετε να αντιμετωπίσετε τους ελαχίστους ταραξίας, οι οποίοι κάθονται εις τα σκαλοπάτια, μέσα εις τον περίβολον των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, και ασκούντες ψυχολογικήν βίαν επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων σπουδαστών, δεν τους επιτρέπουν να προσέλθουν εις τας αιθούσας και να παρακολουθήσουν το μάθημα. Την δημοσίαν τάξιν και γαλήνην του Ελληνικού Λαού εγώ θα την προασπίσω. Και θα την προασπίσω, προ οιασδήποτε θυσίας» θα δηλώσει κατηγορηματικά, ενώ σε ένα κρεσέντο παροξυσμού θα τους πει: «Πρέπει να το καταλάβετε, Κύριοι. Εάν οιαδήποτε διαταραχή επέλθη εις την δημοσίαν τάξιν και την γαλήνην του τόπου, κατά την κρίσιμον αυτήν περίοδον του 1973 και ’74, είναι καταστροφή. Θα καταποντισθώμεν. Και δεν θα καταποντισθώ εγώ, ούτε η Επανάστασις, θα καταποντισθή ο Ελληνικός Λαός». Απευθυνόμενος στις διορισμένες διοικήσεις των φοιτητικών συλλόγων ο αρχιπραξικοπηματίας θα ξεπεράσει τον εαυτό του: «Οση δήποτε και αν είναι η ευθύνη την οποίαν έχομεν αναλάβει, την αναλαμβάνω μετά των συνεργατών μου και ας μου ρίψετε τον λίθον του αναθέματος, αλλά δεν πρόκειται να υποκύψω εις οιανδήποτε πίεσιν».

Η αρχή του τέλους

Στις 20 Αυγούστου του 1973, ο Παπαδόπουλος κάνει ένα… θεσμικό βήμα προς τη «φιλελευθεροποίηση» του καθεστώτος. Το «Υπουργικό Συμβούλιο» εγκρίνει τα Προεδρικά Διατάγματα για την άρση του στρατιωτικού νόμου στην Αθήνα (είχε ήδη αρθεί στην υπόλοιπη επικράτεια), τη χορήγηση γενικής αμνηστίας για τα πολιτικά αδικήματα και για την κατάργηση των έκτακτων στρατοδικείων. «Εκείνο το οποίον απομένει, Κύριοι, είναι να ευχηθώμεν όπως φωτίση ο Θεός τους Ελληνας, ώστε με αφετηρίαν την σημερινήν ημέραν να έλθουν εις ένα νέον δρόμον, εν ομονοία, συνεργασία και αντιδικία, εξικνουμένη εντός των ορίων του νόμου, προκειμένου να αποκλεισθή η επανάληψις, διά τον τόπον τούτον, του φαινομένου του διχασμού» θα πει ο Παπαδόπουλος, ο οποίος δεν θα διστάσει να ζητήσει από τους υπουργούς του: «Εάν περάσετε από ένα εκκλησάκι, αξίζει τον κόπον να αφιερώσετε ένα κερί εις τον Θεόν, μαζί με την επίκλησιν, να βοηθήση άλλην μίαν φοράν την Ελλάδα».

Οπως θα πει χαρακτηριστικά κλείνοντας τη συνεδρίαση: «Ας ελπίσωμεν ότι ο Θεός θα εμφανισθή και αυτήν την περίοδον φιλέλλην διά να μας βοηθήση». Ομως οι ευχές του δεν εισακούστηκαν. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έμελλε να αποτελέσει την αρχή του τέλους ενός σιδηρόφρακτου καθεστώτος που δεν δίστασε να θυσιάσει στον βωμό των ανερμάτιστων, τυχοδιωκτικών και εθνικά επιζήμιων επιδιώξεών του την πολύπαθη Κύπρο, πριν εκπνεύσει οριστικά και αμετάκλητα.

Πηγή: To Vima

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More