Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Ο καναδός πρωθυπουργός επαινέθηκε για την ιδέα του, και συνέχισε να την αναπτύσσει σε διεθνή φόρα και σε ιδιωτικές επαφές, παρότι απέναντί του βρήκε πέρα από τον φθόνο του Ντόναλντ Τραμπ επειδή του έκλεψε την παράσταση, αλλά και την ωμή πραγματικότητα. Οκτώ μήνες μετά, οι μεσαίες δυνάμεις δεν μπορούν να συμπήξουν συμμαχία γατί ανακαλύπτουν ότι δεν έχουν αρκετά κοινά σημεία ώστε να συνενωθούν σε κοινές δράσεις διαρκείας.
Πήγε, λοιπόν, ο διανοητικός του μόχθος στο νεκροταφείο των ιδεών; Οχι ακριβώς. Ο σπόρος φύτρωσε στην Αυστραλία, στην αυλή του πρωθυπουργού Αντονι Aλμπανέζε. Κεντρώος φιλελεύθερος ο ένας, κεντροαριστερός της αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κόμματος ο άλλος, συναντήθηκαν εκεί που τέμνονται τα οικονομικά και εθνικά συμφέροντά τους.
Κατά την επίσκεψη του Κάρνεϊ στην Αυστραλία, τον Μάρτιο, αλληλοαναγνωρίστηκαν ως «στρατηγικά ξαδέλφια», αναγνώρισαν την ανάγκη στενότερης συνεργασίας στους καιρούς της μεγάλης γεωπολιτικής αβεβαιότητας, και υπέγραψαν νέες συμφωνίες για την ασφάλεια των εφοδιαστικών αλυσίδων. Μεταξύ αυτών, η ένταξη της Αυστραλίας στη συμμαχία παραγωγής κρίσιμων ορυκτών και η εμβάθυνση των δεσμών στην άμυνα και στην τεχνολογία. Προσφάτως, η «οικογένεια» μεγάλωσε.
Η ιστορική στήλη του Βήματος στο inbox σου
Γίνε μέλος του καθημερινού newsletter που αποκαλύπτει όσα συμβαίνουν στο πολιτικό παρασκήνιο και απόκτησε πρόσβαση σε αποκλειστικό περιεχόμενο. ΕΓΓΡΑΦΗ
Ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας Αντι Μπέρναμ, της σοσιαλδημοκρατικής τάσης των Labours και του aspirational socialism, έδωσε προτεραιότητα στις επαφές του με τους ηγέτες του Καναδά και της Αυστραλίας. Κύρια μέριμνά του η επανεκβιομηχάνιση της χώρας του μέσω των επενδύσεων στην άμυνα.
Σε αυτούς τους ασταθείς καιρούς, οι τρεις ηγέτες προσπαθούν να αγοράσουν στρατηγικό χώρο μοχλεύοντας τις έννοιες της οικονομικής ανθεκτικότητας και της γεωπολιτικής αυτονομίας.
Υπό μία έννοια το ίδιο προσπαθούν να κάνουν και οι νέες ηγετικές φιγούρες της Αριστεράς στις ΗΠΑ. Η μέριμνά τους δεν αφορά τη γεωπολιτική αλλά την οικονομική ασφάλεια του μέσου πολίτη.
Το affordability εισήχθη ως διακύβευμα στην αμερικανική πολιτική ζωή από τον αριστερό δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι, αλλά πέρασε ήδη τον Ατλαντικό επειδή και η Ευρώπη αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα.
Ο Μπέρναμ έχει κάνει την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης ένα από τα κύρια στοιχεία της πολιτικής του.
Το ερώτημα αν μπορεί ένας εργαζόμενος να ζήσει αξιοπρεπώς με τον μισθό του – όπως και μια μεσαία χώρα από τον πλούτο της – δημιουργεί πολιτική μετατόπιση.
Αλλά επειδή τα πράγματα σπανίως είναι μονοσήμαντα, μπορεί ο Μαμντάνι με τη μετεωρική άνοδό του να σάρωσε σε όλα τα εκλογικά ακροατήρια και ειδικά στους νέους, αλλά ο ομοϊδεάτης του Αμπντούλ Ελ Σαγέντ που κέρδισε εξίσου εντυπωσιακά τις προκριματικές εκλογές στο Μίσιγκαν ψηφίστηκε κυρίως από τους πλούσιους, μορφωμένους, κατοίκους των προαστίων και όχι από τους φτωχούς, την εργατική τάξη και τις μειονότητες που «φυσιολογικά» θα εκπροσωπούσε.
Δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οι πιο αδύναμοι ψηφίζουν αριστερότερα και ότι στην εποχή των social media οι ψηφοφόροι κινούνται πολιτικά με βάση το πορτοφόλι τους και όχι με άλλα δυσδιάκριτα κριτήρια. Ενα κομμάτι της παλιάς εργατικής τάξης έχει στραφεί σε υπερσυντηρητικές επιλογές στις ΗΠΑ και σε ακροδεξιές στην Ευρώπη. Ποιοι εκπροσωπούν το σύστημα και ποιοι το αντισύστημα; Είναι η Αριστερά των Δημοκρατικών η άλλη όψη του τραμπισμού; Μήπως το χάρισμα υπερβαίνει την ιδεολογία, κονιορτοποιώντας τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές;
Στις κοινωνίες κινούνται πολλαπλά ρεύματα και οι αναλύσεις δεν είναι καθόλου εύκολες. Οι ταμπέλες ακόμα λιγότερο. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας επιβλήθηκε ως αντισυστημικός και τώρα προσπαθεί να μπρανταριστεί ως συστημικός, για να μη φοβίσει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους, αλλά να εκφράσει και το αντισύστημα, για να μη χάσει το παλιό του ακροατήριο.
Οποιος πατάει σε δύο βάρκες συνήθως πέφτει στο νερό, αλλά εκείνος πιστεύει ότι στις δεύτερες εκλογές η ΕΛΑΣ μπορεί να είναι πρώτο κόμμα. Δηλαδή ότι θα καταφέρει να βγει στεγνός στη στεριά. Η χώρα έχει δυνατότητες αλλά δεν έχει σχέδιο, διακηρύσσει.
Το δικό του μοιάζει με ξεπατικωτούρα των κυβερνητικών θέσεων του ΠαΣοΚ, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα του Τσίπρα, είναι του ΠαΣοΚ που δεν καταφέρνει να προστατεύει το copyright των προτάσεών του. Οσο για τη χρηματοδότησή του, κανένα πρόβλημα. «Στην εντιμότητά μας θα βρούμε τα λεφτά» δηλώνει. Πώς; Οταν σταματήσει το πάρτι της διαφθοράς, των απευθείας αναθέσεων, της μίζας, θα δημιουργηθεί δημοσιονομικός χώρος για τη στήριξη της κοινωνίας και κυρίως της μεσαίας τάξης και της μικρής επιχειρηματικότητας που τον «μαύρισαν» δυο-τρεις φορές ως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.
Τις ίδιες γενικότητες ακούμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, μαζί με το νέο παραγωγικό μοντέλο και το νέο φορολογικό σύστημα. Καμία πρωτοτυπία. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν γεννάει ούτε νέα πρόσωπα ούτε νέες ιδέες, απλώς αντιγράφει από τους έξω και από τους διπλανούς. Κυρίως αντιγράφει τον κακό εαυτό του.
Αυτό που δεν έχουμε ξανακούσει είναι να επιλέγει η κυβέρνηση τον αντίπαλό της ανάλογα με το ποιο πρόσωπο τη συμφέρει και όχι μόνο να τον προμοτάρει, αλλά να το διαφημίζει κιόλας. Οταν όμως έχει διαρραγεί το παλαιό κοινωνικό συμβόλαιο, ποιος μπορεί να κατευθύνει τους ψηφοφόρους κατά τα γούστα του; Ειδικά μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε να μεταρρυθμίσει το κράτος και έπειτα από περίπου οκτώ χρόνια στην εξουσία το διατήρησε ως πελατειακό δίκτυο για τους δικούς της και ως πηγή ανασφάλειας για τους πολίτες.
Το κράτος, όμως, βρίσκεται στον πυρήνα όλων των μεταβολών, είτε ως εγγυητής κυριαρχικών δικαιωμάτων είτε ως καθοδηγητής και συντονιστής μεταρρυθμιστικών προσπαθειών είτε ως επενδυτής του κοινωνικού κράτους και προστάτης των δημόσιων αγαθών και των ατομικών δικαιωμάτων. Αυτά δεν μπορεί να τα τάζει όποιος έχει λερωμένη τη φωλιά του.
Ο ρόλος του πολιτικού συστήματος έχει παρεξηγηθεί στη χώρα μας, αντί να προετοιμάζει το κράτος και τους πολίτες για τις δύσκολες επιλογές, δίνει δώρα με αντάλλαγμα ψήφους. Οσα θα ακούσουμε στη ΔΕΘ θα κοστολογηθούν από το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο, θα προσφέρουν όμως προοπτική;
Πηγή: To Vima
