Στο άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Λευκωσίας η συζήτηση για τη ρήτρα κοινής άμυνας της ΕΕ – Άνοιξε ξανά η συζήτηση μετά την επίθεση με drone στη Βάση Ακρωτηρίου – Τι περιλαμβάνει το Άρθρο 42.7 και πότε ενεργοποιήθηκε
Την ανάγκη για καθορισμό συγκεκριμένου πλάνου αντίδρασης βάσει του Άρθρου 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ, ανέδειξαν οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων στην Κύπρο και η μεμονωμένη αντίδραση από εταίρους μας. Νίκος Χριστοδουλίδης και Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσαν το ζήτημα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, «φωτίζοντας» τη σημασία της ουσιαστικής ενεργοποίησης της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής.
Το θέμα παραπέμφθηκε για συζήτηση στο άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το οποίο θα φιλοξενήσει η Λευκωσία στις 23 και 24 Απριλίου. Με ζητούμενο να μπουν οι βάσεις για τον καθορισμό επίσημης διαδικασίας. Για την Κύπρο έχει αξία να καθοριστεί σαφές πλαίσιο μέσω ενός μηχανισμού ενεργοποίησης συγκεκριμένων βημάτων, κάθε φορά που ένα κράτος μέλος θα χρειάζεται βοήθεια.
Τι προνοεί το Άρθρο 42.7
Η ρήτρα κοινής άμυνας εισήχθη το 2009 και αναφέρει ότι «σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφος του,τα υπόλοιπα κράτη μέλη έχουν ρητή υποχρέωση να παρέχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεση τους. Οι δεσμεύσεις και η συνεργασία σε αυτό τον τομέα θα πρέπει να είναι σύμφωνες με τις δεσμεύσεις απέναντι στο ΝΑΤΟ».
Η ρήτρα ακολουθεί τη λογική του Άρθρου 5 της Συνθήκης της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, μολονότι θεωρείται πολύ πιο «αδύναμη». Στην προκειμένη περίπτωση, δεν είχε καθοριστεί επίσημη διαδικασία και το Άρθρο δεν απαιτεί ρητά ότι η βοήθεια πρέπει να είναι στρατιωτικής φύσης. Αυτό έγινε κυρίως για να μπορούν να συνεργαστούν τα κράτη που τηρούν πολιτική ουδετερότητας, δηλαδή οι Αυστρία, Φινλανδία, Ιρλανδία και Σουηδία.
Πότε ενεργοποιήθηκε
Η ρήτρα ενεργοποιήθηκε πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2015 από την Γαλλία, στον απόηχο των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι. Η Κυβέρνηση της χώρας είχε ζητήσει τότε στήριξη από τα υπόλοιπα κράτη μέλη και -αφού δεν υπάρχει ενιαίος μηχανισμός- μπήκε τοτε σε διμερείς συνομιλίες για το είδος της βοήθειας που ήταν διατεθειμένη να προσφέρει κάθε χώρα.
Για παράδειγμα, κάποια κράτη είχαν δηλώσει ετοιμότητα για συμμετοχή σε επιχειρήσεις εναντίων της τρομοκρατίας στη Συρία και το Ιράκ. Κάποια άλλα ήταν πρόθυμα να αυξήσουν τις δυνάμεις τους σε άλλες διεθνείς αποστολές, ώστε να αποδεσμεύσουν τα γαλλικά στρατεύματα. Η βοήθεια συμφωνήθηκε σε διμερές επίπεδο και ο ρόλος της ΕΕ ήταν περιορισμένος.
ΠΗΓΗ: Cyprus Times
Δείτε το πλήρες άρθρο εδώ.
