Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Στο βιβλίο του Η ώρα των αρπακτικών (Εκδόσεις Κέδρος) ο Τζουλιάνο ντα Εμπολι συνοψίζει μια παρατήρηση του Τόνι Μπλερ για τους ηγέτες: Οι πολιτικοί ηγέτες, γράφει, περνούν γενικώς από τρία στάδια. Οταν κατακτούν την εξουσία, ακούν προσεκτικά, ξέρουν ότι δεν ξέρουν, προσπαθούν να καταλάβουν πώς θα ερμηνεύσουν τον ρόλο τους. Υστερα από κάποιο διάστημα πείθουν τον εαυτό τους ότι έχουν συσσωρεύσει αρκετή πείρα, ξέρουν αρκετά για να φανταστούν ότι τα ξέρουν όλα. Είναι η φάση της ύβρεως: «Δεν επιθυμείτε πλέον να ακούτε τους άλλους, είστε το αφεντικό, ποιος ξέρει περισσότερα από εσάς;». Λίγοι φτάνουν στο στάδιο της ωριμότητας να συνειδητοποιούν ότι η πείρα τους δεν αποτελεί το συνολικό άθροισμα της πολιτικής γνώσης και τότε να αρχίσουν ξανά να ακούν τους άλλους. «Οι περισσότεροι ηγέτες δεν φτάνουν ποτέ σε αυτό το στάδιο» πιστεύει ο Μπλερ.
Κανένας πολιτικός δεν συμπεριφέρθηκε σαν αφεντικό, όχι μόνο της χώρας του αλλά όλου του κόσμου, περισσότερο από τονΝτόναλντ Τραμπ. Και σε κανέναν άλλον ηγέτη δεν άρεσε τόσο πολύ να ακούει μόνο τον εαυτό του, όσο στον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ. Με τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών, ο αμερικανικός λαός τον υποχρέωσε να ακούσει και τους άλλους. Τους αντιπάλους του Δημοκρατικούς τους οποίους χαρακτήριζε «άθεους κομμουνιστές», «τζιχαντιστές», «παρανοϊκή ομάδα εξτρεμιστών» και «ηλίθιους μπάσταρδους», αλλά και τους μετριοπαθείς Ρεπουμπλικανούς, που κρατούσαν αποστάσεις από εκείνον και την ιδεολογία του κινήματος MAGA. Αν μετά από αυτά, ο Τραμπ απαρνηθεί το νταηλίκι και φτάσει σε κάποιο σημείο πολιτικής ωριμότητας είναι πρώιμο να το πει κανένας. Είναι όμως θετική ένδειξη ότι αποδέχθηκε την εγκυρότητα της εκλογικής διαδικασίας, παρότι πολλοί υποπτεύονταν ότι θα έκανε το αντίθετο, και ότι μιλώντας απευθείας σε μέσα ενημέρωσης που ορισμένα τα κατήγγειλε ως «fake news» εμφανίστηκε έτοιμος να συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς στη Βουλή και στη Γερουσία. Αυτονόητο θα πει κάποιος, αλλά όταν πρόκειται για τον Τραμπ τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Το ερώτημα αν μαζί με τον Τραμπ τελειώνει και ο τραμπισμός το απάντησε εδώ και καιρό ο πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέρ Μιλέι, ένας από τους στενότερους πολιτικούς και ιδεολογικούς συμμάχους του προέδρου των ΗΠΑ. «Η διαφορά ανάμεσα σε έναν τρελό και μια ιδιοφυΐα είναι η επιτυχία» έχει δηλώσει. Η αποτυχία απογυμνώνει από τους μύθους και αναπόφευκτα φέρνει μαζί της μια άλλη εποχή.
Ο,τι συμβαίνει στις ΗΠΑ εξάγεται σε όλον τον κόσμο και πολλές χώρες επηρεάζονται, αναλόγως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Κάποια απόνερα των ενδιάμεσων εκλογών θα φτάσουν και στην Ελλάδα. Υπάρχουν γενικές παραδοχές, όπως ότι αν δημιουργηθεί κοινωνικό ρεύμα, αυτό αποκτά δική του δυναμική, τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει, ούτε επικοινωνιακά κόλπα ούτε χορηγίες εκατομμυρίων. Ή ότι οι δημοκρατικοί πυλώνες ακόμα και αν σαρωθούν προσωρινά, θα βρεθεί τρόπος να αναστηλωθούν. Υπάρχουν και ειδικότερες παρατηρήσεις. Μία από αυτές είναι ότι οι παλαιές ελίτ έχουν χάσει τη λάμψη τους, αλλά απέναντί τους δεν στέκονται μόνο οι κονκισταδόρες, όπως τους χαρακτηρίζει ο Ντα Εμπολι, της πολιτικής και της τεχνολογίας.
Μια τάξη νέων πολιτικών βγαλμένων από την κοινωνία και όχι από κομματικούς σωλήνες, μπορεί να φέρει στο προσκήνιο μια πολιτική πιο ανθρώπινη και συμπονετική, που θα περιστρέφεται γύρω από αξίες και όχι γύρω από τον πλουτισμό.
Η ιστορική στήλη του Βήματος στο inbox σου
Γίνε μέλος του καθημερινού newsletter που αποκαλύπτει όσα συμβαίνουν στο πολιτικό παρασκήνιο και απόκτησε πρόσβαση σε αποκλειστικό περιεχόμενο. ΕΓΓΡΑΦΗ
Στη χώρα μας, το ΠαΣοΚ με το open.gov και η ΝΔ με το μητρώο στελεχών επιχείρησαν να μπολιάσουν το κομματικό δυναμικό τους με πρόσωπα επιτυχημένα και αναγνωρίσιμα στις τοπικές κοινωνίες. Τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Η εγχώρια πολιτική δεν ελκύει τέτοια πρόσωπα, και αν τυχόν κάποιος ρομαντικός ξεγελαστεί από τις σειρήνες, θα τον αλέσει τελετουργικά το κομματικό κατεστημένο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης που το 2019 είχε αναγάγει την ανανέωση της ΝΔ ως το μεγάλο προσωπικό του στοίχημα, ανέδειξε ως νέους πολιτικούς τον Παύλο Μαρινάκη και τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη, που προέρχονται από την ΟΝΝΕΔ.
Στις 21 Νοεμβρίου η ΝΔ σε συνεργασία με την ΟΝΝΕΔ διοργανώνει αγώνες ντιμπέιτ για νέα στελέχη, που τους ονομάζει «Debate Playoffs», προκειμένου να αναδειχθούν δικά τους στελέχη και ενδιαφερόμενοι χωρίς κομματική ιδιότητα και έτσι να βρουν τον δρόμο προς τα ψηφοδέλτια. Το Δημοκρατικό Κόμμα στην Αμερική έκανε μια άλλη επιλογή, δεν χρησιμοποίησε εμβρυουλκό, αλλά στράφηκε σε πρόσωπα που είχαν ήδη πολιτική και κοινωνική συνεισφορά και αναγνωρισιμότητα και τους έδωσε χώρο. Αυτοί απομακρύνθηκαν πλήρως από το τραμπικό μοντέλο της τοξικότητας και του διχασμού και κέρδισαν μεγαλειωδώς. Εδώ, υπάρχουν κυβερνητικοί παράγοντες που θεωρούν στρατηγική την επιλογή να διεξαχθούν οι εκλογές το καλοκαίρι προκειμένου οι νέοι που δεν ψηφίζουν την κυβέρνηση να έχουν φύγει για σεζόν στα νησιά ώστε να μην ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Βέβαια, είναι άλλο πράγμα το δικομματικό σύστημα, στο οποίο η δυσαρέσκεια για το ένα κόμμα μετατρέπεται αυτόματα σε όφελος για το άλλο, και διαφορετική η δική μας πολυδιάσπαση που κρατάει το πρώτο κόμμα μακριά από την αυτοδυναμία και τα υπόλοιπα μακριά από το πρώτο κόμμα. «Στις εκλογές θα βγουν όλοι χαμένοι και θα κερδίσει ο λιγότερο χαμένος» προβλέπει πολύπειρο στέλεχος της ΝΔ.
Ο Πρωθυπουργός, σύμφωνα με συνομιλητές του, πιστεύει ότι θα πάει καλά στις εκλογές και ότι θα κερδίσει την τρίτη θητεία. Ενδεχομένως επειδή, όπως λένε κάποιοι από αυτούς, «θέλει να ακούει μόνο θετικά πράγματα και αν είναι αρνητικά τα στρέφει προς την ευνοϊκότερη εκδοχή». Οι υπόλοιποι, πάντως, μελετούν καλού-κακού διάφορα σενάρια κυβερνήσεων συνεργασίας, που αν πάρουμε τοις μετρητοίς την πρόβλεψη του πολύπειρου στελέχους και τη δημοσκοπική επίδοση της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου που βρίσκεται περίπου στο 25%, θα είναι κυβέρνηση και ηττημένων και χαμένων, συνεπώς χαμηλής νομιμοποίησης και αποτελεσματικότητας.
Συζητούν ακόμα και το ενδεχόμενο ενδιάμεσης κυβέρνησης ενός έτους για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της ευρωπαϊκής προεδρίας που θα αναλάβει η Ελλάδα το δεύτερο εξάμηνο του 2027, μολονότι ομολογούν ότι υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να τη δεχθούν τα κόμματα και η ίδια η προεδρία αφήνει αδιάφορη την ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση δεν υποτιμά τις επιπτώσεις της ακρίβειας ούτε της διάχυτης αίσθησης διαφθοράς, αλλά περιμένει το τέλος Ιανουαρίου, που θα έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται διάφορα μέτρα, για να δει πού θα καθίσει η μπίλια και αναλόγως να κάνει τις μεγάλες αναπροσαρμογές. Η πρόσφατη αντιπαράθεση Κ. Μητσοτάκη – Αλέξη Τσίπρα για τη διαφθορά δεν βγήκε σε καλό σε κανέναν από τους δύο. Στο μεταξύ, η ανάσυρση των αλλαγών στους Ποινικούς Κώδικες έδειξε ότι ο πρώην πρωθυπουργός ενδέχεται να έχει «σκελετούς» στην ντουλάπα του, οι οποίοι όμως έχουν παραγραφεί, σε αντίθεση με αυτούς του νυν πρωθυπουργού που καθόλου δεν έχουν παραγραφεί. Το αντίθετο. Αλλά ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του αφεντικού.
Πηγή: To Vima
