Οδηγείται σε ασφυξία το υγειονομικό σύστημα;

Sharing is caring!

 

Του Νίκου Σολωμού*

Οδηγείται σε ασφυξία το υγειονομικό σύστημα;

Μέσα από συμπλιγάδες πέτρες φαίνεται ότι περνάει το γενικό σύστημα υγείας (ΓεΣΥ) της χώρας μας. Τα προβλήματα που παρατηρούνται καθημερινά είναι πολλά και αφορούν την ευρύτερη λειτουργία (και όχι μόνον) των νοσηλευτηρίων μας (δημόσιων και ιδιωτικών).
Έχοντας υπόψη τι είναι γενικά ένα σύστημα, ως «σύστημα υγείας» μπορούμε να ορίσουμε το σύνολο των υγειονομικών μονάδων οι οποίες βρίσκονται σε συνεχή συνεργασία και λειτουργική αλληλεξάρτηση με σκοπό τη διατήρηση και προαγωγή της υγείας του πληθυσμού μιας χώρας. Παρόλα αυτά, στη χώρα μας δεν συμβαίνει, ακριβώς, αυτό..
Σε μια κρίσιμη περίοδο που περάσαμε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού και ενώ οι ειδικοί και αρμόδιοι μας διαβεβαιώνουν ότι η χώρα μας είναι προετοιμασμένη απέναντι στον οποιοδήποτε ενδεχόμενο κίνδυνο ανά πάσα στιγμή παρουσιαστεί, εντούτοις, τα καθημερινά φαινόμενα, διαψεύδουν αυτούς τους ισχυρισμούς. Οι κίνδυνοι είναι ορατοί και όμως… επικρατεί μια κωλυσιεργεία από κάποιους γιατί, είτε φοράνε παρωπίδες, είτε εθελοτυφλούν. Το δεύτερο κύμα της πανδημίας, δυστυχώς, το ζούμε σήμερα και η κυβέρνηση δεν αξιοποίησε την ευκαιρία της πανδημίας που βιώσαμε το καλοκαίρι 2020, για μια σοβαρή παρακαταθήκη στο ΓεΣΥ.
Παρόλο που πρωταρχικός στόχος του ΓεΣΥ ήταν η νοσηλευτική και ιατροφαρμακευτική καλυψη των αναγκών των συμπολιτών μας με «δωρεάν» παροχή υπηρεσιών, σήμερα βλέπουμε ότι, ακόμα και για τις πολύ «μικρές» χρεώσεις που υπάρχουν, πολλοί συμπολίτες μας δυσκολεύονται να τις καταβάλουν. Ολοένα και περισσότεροι συνανθρώποι μας, αδυνατούν να τα βγάζουν πέρα. Ολοένα και περισσότεροι συναθρώποι μας, δυσκολεύονται για τα προς το ζην τους. Οι ανάγκες και απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας είναι πολλές και μέρα με τη μέρα αυτές αυξάνονται. Οι καιροί αλλάζουν, οι τιμές των αγαθών το ίδιο. Μα αγαθό επίσης, είναι και η ίδια η υγεία…και είναι δικαίωμα του καθενός μας, να επιζητεί υψηλής ποιότητας υπηρεσίες.
Μέσα από λιγότερο ή περισσότερο κρατικό παρεμβατισμό και με βάση τις επικρατούσες σε κάθε χώρα κοινωνικοοικονομικές και ιστορικοπολιτικές συνθήκες οι υπηρεσίες υγείας εξελίσσονται. Σήμερα, με τη βοήθεια κυρίως της επιστήμης του προγραμματισμού και της οργάνωσης, συνθέτουν ένα από τα πλέον πολύπλοκα και δαπανηρά κοινωνικά συστήματα. Μέσα σε αυτό όχι μόνο εμπλέκονται οι χιλιάδες επαγγελματίες υγείας και οι ασθενείς, τα πολύπλοκα κτήρια και μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας, αλλά αναδύονται και θέματα ηθικής και δεοντολογίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, ιατρικού απορρήτου και τέλος της διαχείρισης της ίδιας της ζωής των ασθενών. Οπότε, αδιαμφησβήτητα καταλαβαίνουμε ότι, τέτοια ζητήματα, αποτελούν ίσως τον ακρογωνιαίο λίθο στο οικοδόμημα του συστήματος υγείας μας και δη, της κοινωνίας ολόκληρης.
Παρόλο που το κοινωνικό κράτος και το σύστημα υγείας έχουν μια ταυτόσημη πορεία ανάπτυξης, αφού το δεύτερο αποτελεί υποσύστημα του πρώτου, εντούτοις, τα σημεία των καιρών, διαψεύδουν αυτό. Το κράτος οφείλει να μεριμνήσει ώστε να προσφέρει υψηλές υπηρεσίες υγείας, τόσο τώρα, όσο και μετά το τέλος της δοκιμασίας λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Ξεκινώντας σήμερα κιόλας, από τις προτεραιότητες που ανέδειξε με μεγαλύτερη ένταση η πανδημία (υποστελέχωση νοσηλευτηρίων, ανακαίνιση των δημόσιων νοσηλευτηρίων, διαμόρφωση κατάλληλων χώρων για Τμήματα Επείγοντων Περιστατικων, Μονάδες Ενταντικής Θεραπείας, εργαστηρίων και κλινικών ειδικών προδιαγραφών, κέντρα αποκατάστασης, μονάδες χρόνιως πασχόντων, κλπ.). Το μόνο που χρειάζεται, είναι σχέδιο και πολιτική βούληση… και όχι υπόσκαψη του.
Εν κατακλείδι… Αν και το ΓεΣυ είναι ακόμη νεαρής ηλικίας, θεωρείται πλέον παρωχημένο και είναι απαραίτητη η ανασυγκρότησή του προκειμένου να παραμείνει «ζωντανό» και να παρέχει ποιοτικές υπηρεσίες υγείας. Ας ελπίσουμε και με την ευχή, να μην μπει το ΓεΣυ σε «λίστα αναμονής»… Για το καλό του τόπου μας και των πολιτών.

*Ο Νίκος Σολωμού είναι
Κοινοβουλευτικός Συνεργάτης Κ.Σ. ΕΔΕΚ

Related posts