Εγκληματική απουσία των νέων.

Sharing is caring!

Ποιός ευθύνεται για τα σημερινά χάλια της Κύπρου; Διαδοχικές κυβερνήσεις, από τη ανεξαρτησία μέχρι σήμερα, ίδρυσαν και ενίσχυαν αδιάλειπτα το πελατειακό κράτος. Ένα γεγονός που οδήγησε στο μεγάλο φαγοπότι, που έχει καταφάει και κατατρώει ακόμα τις σάρκες της κυπριακής οικονομίας και της κοινωνίας. Ιδιαίτερα σήμερα, με το επιπλέον ασήκωτο βάρος της πανδημίας, είναι έντονο το σήμα κινδύνου για ενδεχόμενη καταστροφή. Αντίθετα, οι βαρύγδουπες δηλώσεις, πως η ανάκαμψη θα επέλθει σύντομα και ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης θα μας φέρουν ακόμη πιο σύντομα σε παλιές καλές εποχές, δεν ανταποκρίνονται κατά γενική ομολογία στην πραγματικότητα. Παραμένουν εντούτοις οι προοπτικές για ένα αισιόδοξο μέλλον, που μπορούν να ορίσουν οι νέοι της Κύπρου.

Τραγική πρέπει να θεωρείται η εξέλιξη, πολλοί νέοι μας να εγκαταλείπουν το νησί προς αναζήτηση νέων πατρίδων, επιβεβαιώνοντας το ρηθέν «Η Κύπρος εξάγει επιστήμονες και εισάγει καμαριέρες».

Είναι υποχρεωμένοι σήμερα οι νέοι που συνταξιδεύουν μαζί μας, μέσα από το κυπριακό σαπιοκάραβο να συνδιαμορφώσουν το μέλλον τους. Αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση να σταματήσουν τον κατήφορο όπου τους οδηγούν τα σκουριασμένα μυαλά, οι μετριότητες, που δυστυχώς ακόμη κυριαρχούν. Τελικά όμως είναι πιο ωραίο για τους νέους να κάνουν κάτι από επιλογή, όχι από ανάγκη. Η φυγή και η ενίσχυση της διαρροής εγκεφάλων (brain drain) δεν μπορεί να αποτελεί τη λύση. Κάποιοι στη χώρα πρέπει να δημιουργήσουν όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, όχι μόνο για παραμονή των νέων στην πατρίδα, αλλά και για επιστροφή από τις διάφορες χώρες όσων ξενιτεύτηκαν για εργασία.

Τι είναι αυτό που παρατηρούμε σήμερα; Χιλιάδες είναι οι νέοι που επιστρέφουν κάθε χρόνο στην Κύπρο από τις χώρες σπουδών τους. Υπάρχουν όμως οι προοπτικές για να παραμείνουν; Πού είναι τελικά οι σχεδιασμοί για να τους πείσουν για παραμονή αλλά και δημιουργία συνθηκών για δραστηριοποίηση και προπάντων απασχόληση; Και επειδή όλοι είμαστε προϊόν των βιωμάτων μας, είναι επικίνδυνο αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο με την αποστασιοποίηση των νέων από κάθε δραστηριότητα της κοινωνίας όπου ζούμε. Και εάν η συμμετοχή σου δίνει και το δικαίωμα της κριτικής, η απαξίωση των πάντων σε καταδικάζει μαζί με το σύνολο.

Η αναξιοκρατία καλά κρατεί, παράλληλα και ο διαχωρισμός των πολιτών σε δυο ομάδες, από τη μια των προνομιούχων με τα ψηλά εισοδήματα και τις παχυλές συντάξεις για «καλά υστερινά» και από την άλλη των πραγματικά φτωχών του ιδιωτικού τομέα με τους μισθούς πείνας, αλλά και τις «συντάξεις αυτοκτονίας». Η πατρίδα του σήμερα σε πορεία αλλοίωσης, ίσως και ολικής καταστροφής. Στη σημερινή Κύπρο υπάρχει καλοσύνη, υπάρχει όμως και κακία. Χρειάζεται προσπάθεια για αλλαγές που θα ανατρέψουν πολλές στρεβλώσεις του συστήματος. Είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Η κοινωνία ετούτη μπορεί εύκολα να φανερώσει τις κρυμμένες της ευαισθησίες. Απέδειξε μέσα στους αιώνες ότι διαθέτει μεγάλο απόθεμα δυνάμεων. Ίσως γιατί κατάφερνε πάντα να παραμένει κυρίαρχη της τύχης της. Ίσως πάλι η έντονη πολιτικοποίηση να την έχει βοηθήσει να παραμείνει ζωντανή εκεί που φαινόταν ότι ο θάνατος ήταν πορεία χωρίς επιστροφή.

Η πολιτική δεν είναι ένα συνεχές δράμα. Θεωρείται και παραμένει επίσης εφαλτήριο επίλυσης προβλημάτων της κοινωνίας. Ειδικά για τους νέους.

Αντώνης Τρακκίδης, Δημοτικός Σύμβουλος Γεροσκήπου,
Κίνηση Σωτηρία της Πάφου.

Related posts