Άλλη μια χαμένη πατρίδα;

Sharing is caring!

Αναμένεται ένας πολύ δύσκολος χειμώνας, τουλάχιστο για την πλειοψηφία των Κυπρίων. Ιδιαίτερα για την τοπική οικονομία που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον τομέα του τουρισμού. Με την πανδημία, το τοπίο στην άλλοτε ακμάζουσα τουριστική βιομηχανία θυμίζει μόνο διάλυση. Η γραφική Πάφος , πλήρως εξαρτώμενη από ένα και μόνο τομέα της οικονομίας, πληρώνει ήδη και θα συνεχίσει όπως φαίνεται να πληρώνει ακριβά τις συνέπειες αυτής της εξάρτησης.
Ο άλλοτε ισχυρός τομέας που πρόσφερε εκατομμύρια στον κρατικό προϋπολογισμό δεν δύναται σήμερα να κρατήσει στη ζωή, τις πολυάριθμες μικρές επιχειρήσεις που, εκτός της μεγάλης συνεισφοράς στον κρατικό κορβανά, συντηρούσαν τη μεγάλη μάζα της παφίτικης κοινωνίας. Τί κι αν το κράτος με τη μορφή επιδομάτων προσπαθεί να κρατήσει στη ζωή τις χιλιάδες των εργαζόμενων της τουριστικής βιομηχανίας; Όσο και αν δεν το θέλει κάποιος δεν μπορεί παρά να συγκρίνει με τους άλλους εργαζόμενους, ειδικά στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που παρά τις πολύωρες απουσίες λόγω της πανδημίας, το παχυλό μεροκάματο παραμένει αναλλοίωτο, μαζί και οι καθιερωμένες λόγω «κεκτημένων» αυξήσεις σε μισθούς.
Κοινωνία δύο ταχυτήτων με τους προνομιούχους υπαλλήλους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, τους χιλιάδες συνταξιούχους των χιλιάδων ευρώ και τους λαλίστατους πολιτευτές που εισπράττουν πολλαπλάσια. Στην άλλη όχθη βρίσκονται όσοι ζουν με μισθούς πείνας, με επιδόματα ψίχουλα, με συντάξεις επίσης ψίχουλα. Αυτό είναι το κράτος μας, που έκλεισε πριν λίγες μέρες 60 χρόνια ζωής. Μια κοινωνία χωρίς κανόνες και προπάντων χωρίς στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη για τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του καθενός από εμάς.
Η εντύπωση που δημιουργείται είναι πως μάθαμε να ζούμε με την κατοχή, πως είμαστε προσωρινοί στην Κύπρο ενώ πολύ λίγοι έχουν θέληση να αγωνιστούν για την πατρίδα λόγω και της κοινωνικής αδικίας. Περιμένουν οι πιο πολλοί κάποιο ξανθό γένος , κάποιους εξωγήινους θα έλεγα εγώ, που «κάποτε» θα μας απελευθερώσουν. Δημιουργείται επίσης η εντύπωση στον απλό κόσμο, ότι αυτό είναι το πεπρωμένο του, να ζει δηλαδή σε συνθήκες φτώχειας, έτσι που να αναγκάζεται να ακολουθεί το κόμμα του για να ελπίζει σε ένα κομμάτι ψωμί που θα τον κρατήσει στη ζωή.
Εν τω μεταξύ ο βάρβαρος κατακτητής της μισής Κύπρου παίζει με την υπομονή μας, αφού ούτε ΟΗΕ, ούτε Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν. Μόνο συμφέροντα.
Η κατάθλιψη είναι σύγχρονη ασθένεια. Άλλωστε τώρα με το ΓΕΣΥ κάποιος γιατρός θα υπάρχει για τον καθένα μας , που προηγουμένως δεν έβγαζε μεροκάματο, για να μας βοηθήσει και αντίστροφα εμείς να τον βοηθήσουμε να πλουσιέψει. Ευτυχής συγκυρία δηλαδή, αφού ξαφνικά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού χρειάζεται καθημερινά περίθαλψη προς τέρψη της «κοινωνικής κατάκτησης», του ΓΕΣΥ!
Ο απλός λαός, όλοι αυτοί δηλαδή που μετρούν το ψωμί που τρων με το δράμι, δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Είναι αποκλειστικά δική τους η ευθύνη πού δίνουν την ψήφο τους, είτε για τα ψηλά δώματα της εξουσίας είτε για τον τελευταίο «αζά» στις μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης. Σε «περίλαμπρες μετριότητες» και πολλούς απατεωνίσκους τους οποίους ψηφίζουν τη μια μέρα και από την επόμενη της εκλογής τους, τους βρίζουν.
Και εις ανώτερα. Πραγματική μου ευχή, όλα αυτά να μην αποτελέσουν θύμισες των επόμενων γενεών σε κάποιο προσφυγικό συνοικισμό στην περιοχή του Λαυρίου της Αττικής!
Αντώνης Τρακκίδης, Δημοτικός Σύμβουλος, Κίνηση Σωτηρία της Πάφου.

Related posts